Archive
Sinaunang Bato, Sinaunang Tao
Isa sa nakakatuwang karanasan ko dito sa KTC site ay ang makahukay ng batong hinulma ng mga sinaunang tao o ang mas kilala bilang “stone adze”. Nitong byernes lang, naatasan akong maghukay sa Trench B, sa bahaging hilagang-silangang parte kung saan aking napagtanto ang batong ito. Bago pa ito mangyari, nakahukay din ang aking kasama ng dalawang buong palayok na sinasabing hindi karaniwang porma sa Thailand. Ang bato at mga palayok ay humigit kumulang nasa 2,000 – 4,000 taon gulang na, o nasa tinatawag nilang “Neolithic Period”. Ito ang panahon kung saan yumayabong at napapabuti ang teknolohiya ng mga tao noon.
Nang aking mahukay ang nasabing bato, maraming mga basag na palayok ang nakapalibot din kalapit nito. Kukunin na sana namin ang lalim ng mga palayok na ito at kasama na rin ang batong ito na aking napagkamalang palayok din dahil sa halos kaparehong kulay na itim at may nakadikit pang lupa. Mahirap itong makilala sa unang tingin. Nang akin ng pinulot, ako ay nagtaka kung bakit ito pino at makinis, hindi isang karaniwang paglalarawan sa mga iba’t ibang palayok na aming nahuhukay ng mga ilang araw na. Aking sinubukang tanggalin ang lupa gamit ang aking mga daliri at nagulat ako sa kanyang porma na halos katulad ng mga batong nakita namin sa Thungwa Ancient Elephant Museum.
Ang mga makinis na batong ito ay sinasabing ginagamit ng mga sinaunang tao noong panahong hindi pa uso ang metal. Karaniwan, ito ay ginagamit upang pakinisn at pagandahin ang ukit ng kahoy. Ang mga kahoy na ito ay maari rin nilang ginamit sa pagputol o pagtabas ng mga puno o troso na posibleng ginamit din sa pangangahoy, paggawa ng bangka, bahay at kung ano pa. Ang paggamit ng mga batong ito ay sinasabing kaakibat din ng paglago ng agrikultura ng mga lugar kung saan makikita ang ebidensya na ito.
Sa Pilipinas, meron din tayong ganito. Isa sa mga sikat na archaeological site ay ang Ille Cave, mas malaki sa KTC site. Bisitahin ang website para makuha pa ng karagdagang impormasyon:
http://www.solheim-foundation.com/Online%20Articles/Ille_Adzes.pdf
อะไรอยู่ในหม้อ ?
หลังจากการรอคอยมาประมาณสองสัปดาห์ ในที่สุดเราได้ขุดค้นพบภาชนะดินเผาสองใบ ที่มีสภาพเกือบสมบูรณ์ อยู่ในระดับความลึก 1.15 เมตร จากระดับปากหลุมขุดค้น B การค้นพบครั้งนี้เป็นสิ่งที่มอบยินดีแก่ทุกคนในคณะขุดค้น เพราะก่อนหน้านั้นเราเริ่มพบโบราณวัตถุน้อยมาก ภาชนะดินเผาสองใบนี้เลยเป็นสิ่งที่กระตุ้นความสนใจแก่พวกเราอีกครั้ง
พวกเราได้เก็บภาชนะดินเผาทั้งสองใบขึ้นมาทำความสะอาดและตรวจดินที่อัดอยู่ในภาชนะ ภาชนะใบแรกมีรูปทรงเป็นทรงพาน ตกแต่งด้วยลายเชือกทาบ ส่วนดินที่อยู่ในภาชนะนั้นเราพบ ชิ้นส่วนของกระดูสัตว์ที่ถูกเผาไฟและฟันของสัตว์จำพวกลิง (Macaca sp.) ส่วนในภาชนะใบที่สอง เป็นรูปทรงหม้อก้นกลม ตกแต่งด้วยลายเชือกทาบบริเวณก้นภาชนะ ภาชนะใบนี้ไม่สมบูรณ์นักเป็นเมื่อเอาดินด้านในออก ภาชนะดินเผาจะแตกออกเป็นชิ้นๆ เมื่อตรวจสอบดินภายในภาชนะดินเผาใบที่สอง เราพบ เศษเปลือกหอย และกระดูกสันหลังที่ไม่สมบูรณ์ของพวกตะกวด (Varanus sp.)เพียงหนึ่งชิ้น จากการสังเกตุเนื้อดินพบว่าภาชนะดินเผาทั้งสองลูกเนื้อดินมีลักษณะหยาบ แสดงถึงเทคโนโลยีการผลิตที่ยังไม่พัฒนานัก และใช้อุณหภูมิในการเผาไม่มาก และกระดูกสัตว์ทั้งสองชนิดที่พบก็เป็นกระดูกสัตว์ที่พบทั่วไปในหลุมขุดค้นในทุกระดับที่ขุดมาก่อนหน้านี้
จากความคิดของข้าพเจ้าคิดว่าเศษกระกูกสัตว์และเปลือกหอยที่พบในดินที่อยู่ในภาชนะ น่าจะไม่เกี่ยวข้องกับสิ่ของที่คนในสมัยก่อนเป็นผู้บรรจุไว้ลงในภาชนะทั้งสองเพราะ จำนวนกระดูกและเปลือกหอยที่พบนั้นน้อยเกินไป การพบเศธกระดูกและเปลือกหอยอาจเกิดจากกระบวนการทางธรรมชาติที่ดินในบริเวณนั้นได้เข้าไปแทนที่ช่องว่าในภาชนะดินเผา ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงอย่างน้อยเราก็ได้ค้นพบภาชนะดินเผาสองใบที่เกือบจะสมบูรณ์ เพื่อใช้ในการศึกษาอย่างอื่น เช่น เทคโนโลยีในการผลิต วิถีชีวิตรของคนในสมัยก่อน แล้วในตอนนี้
ศุภลักษณ์ หมีทอง (PANG)
