Persamaan “Adat” dalam ekskavasi

Tampaknya terdapat persamaan kebiasaan atau adat dalam ekskavasi antara Indonesia dengan Thailand dan mungkin juga dengan negara-negara lain di Asia Tenggara. Saat ini saya tengah berada dalam ekskavasi di daerah Krabi, Thailand yang dipimpin oleh Dr. Ben Marwick dari Amerika Serikat dan Mr. Cholawit dari National Science Museum Thailand. Penggalian ini berlangsung selama sebulan dari tanggal 20 Juni hingga tanggal 20 Juli.

Hal yang menarik bagi saya adalah sebelum kami melakukan ekskavasi, kami melakukan prosesi upacara yang dipimpin oleh kepala ekskavasi dari Thailand, Mr. Cholawit. Doa ini dipanjatkan untuk “Dewa Penjaga Gunung” ditempat tim kami akan bekerja agar ekskavasi berjalan lancar dan tim kami akan menemukan sesuatu yang spektakuler. Masing-masing orang diberi dupa berjumlah angka 9 yang melambangkan kesuksesan, lalu Mr. Cholawit berdoa dan kami menancapkan dupa kami di kuil mini tempat Dewa bersemayam.

Prosesi ini  mengingatkan saya ketika melakukan ekskavasi di Indonesia. Kami juga melakukan upacara dengan penduduk lokal baik sebelum, sesudah atau ketika kami akan menggali atau menemukan sesuatu yang dianggap sakral oleh penduduk setempat. Saya sangat senang ketika para Arkeolog dari Thailand juga menghormati akan kebudayaan dan adat istiadat penduduk lokal dalam proses ekskavasi seperti halnya di Indonesia.

เพราะโบราณคดีไม่ใช่แค่การขุด

ฤดูฝนปีนี้ได้มีโอกาสมาออกภาคสนามที่แหล่งโบราณคดีเขาโต๊ะช่อง จังหวัดกระบี่

ซึ่งเป็นครั้งแรกของเราสำหรับอะไรหลายๆ อย่าง

เป็นครั้งแรกที่ได้มาทำงานที่แหล่งโบราณคดีในภาคใต้

เป็นครั้งแรกของการขุดค้นแหล่งโบราณคดีประเภทถ้ำและเพิงผา

และเป็นครั้งแรกที่ได้ทำงานภาคสนามร่วมกับเพืื่อนๆ ชาวต่างชาติ

มันเป็นประสบการณ์ใหม่ ทั้งในด้านการทำงานและการอยู่ร่วมกันระหว่างคนต่างสังคมและวัฒนธรรม โดยเฉพาะในด้านการทำงานนั้นเราได้เรียนรู้เทคนิคและวิธีการทำงานใหม่ๆ ที่ต่างไปจากการออกภาคสนามที่ผ่านมา

การขุดค้นในครั้งนี้ไม่ได้กำหนดเป็นระดับชั้นสมมติ (Level) แต่กำหนดตามชั้นดินธรรมชาติ (Layer) หรือเรียกว่า Unit กล่าวคือ การแบ่งชั้นหลักฐานนั้น จะแบ่งตามลักษณะของชั้นทับถมและบริบทแวดล้อมที่ปรากฏ หรือเรียกว่า Context เช่น สภาพดิน สีดิน ร่องรอยกิจกรรมของมนุษย์ (Feature) เป็นต้น เนื่องจากแหล่งโบราณคดีประเภทถ้ำและเพิงผา จะมีชั้นหลักฐานที่ตื้นกว่าแหล่งโบราณคดีทั่วไป รวมทั้งผู้ศึกษาต้องการดูตำแหน่งลักษณะการกระจายตัวของหลักฐานทางโบราณคดีว่าเป็นอย่างไร การขุดค้นตามลักษณะชั้นดิน หรือ Context คือ ทำให้เราสามารถเห็นรายละเอียดของความแตกต่างระหว่างชั้นหลักฐาน ส่งผลให้เก็บข้อมูลได้ละเอียดขึ้น

ดังนั้นการขุดค้นโดยวิธีนี้ จึงจำเป็นต้องใช้เครื่องมือขนาดเล็กและเบา เช่น เกรียง ที่เป็นเครื่องมือหลักที่ใช้ในการขุดค้น ซึ่งการใช้เกรียงนั้นจะถือให้สันของเกรียงขนานกับพื้นดิน และค่อยๆ ใช้เกรียงขูดลอกหน้าดินออกทีละชั้น หรือถ้าต้องการลงให้ได้ระดับที่ลึกขึ้น ก็ให้ใช้ส่วนที่ใกล้กับคอเกรียงขูดหน้าดิน และที่สำคัญอย่าลืมสังเกตลักษณะของดินด้วย การขุดค้นด้วยวิธีการดังกล่าวต้องอาศัยความรู้ทางธรณีวิทยา ปฐพีวิทยา ประสบการณ์ ความละเอียดและช่างสังเกตในการทำงาน ซึ่งถือว่าค่อนข้างยากสำหรับตัวเอง เพราะไม่เคยขุดค้นโดยวิธีนี้มาก่อน แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ดีที่ได้มาเรียนรู้และฝึกปฏิบัติ

เทคนิคใหม่อีกอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนและน่าตื่นเต้น แปลกใหม่สำหรับเรา นั่นคือ การใช้เครื่องมือ Total Station ในการวัดและคำนวณตำแหน่งของหลักฐานทางโบราณคดี ได้แก่ หลุมขุดค้น ระดับชั้นหลักฐาน โบราณวัตถุ นิเวศวัตถุ เป็นต้น เพื่อดูการกระจายตัว การทับถม และความหนาแน่นของหลักฐาน ซึ่งจะนำไปสู่การวิเคราะห์เกี่ยวกับกิจกรรมของมนุษย์ในพื้นที่แห่งนี้ว่าใช้เป็นที่อยู่อาศัย เตรียมอาหาร ชำแหละสัตว์ ทิ้งขยะ หรือที่ฝังศพ เป็นต้น

อย่างไรก็ตามทุกวิธีการทำงานย่อมมีทั้งข้อดีและข้อเสียปะปนกันไป ในความคิดเห็นส่วนตัวคิดว่า การทำงานด้วยวิธีนี้มีข้อดี คือ การนำหลักการและความรู้ทางธรณีวิทยามาวิเคราะห์ร่วม ทำให้เราได้ข้อมูลที่ละเอียดเพิ่มมากขึ้น และอาจทราบถึงปัจจัยที่มีผลต่อหลักฐานทางโบราณคดีที่พบ นอกจากนี้การใช้เทคโนโลยีใหม่ๆ ก็ช่วยให้การทำงานสะดวกและรวดเร็วขึ้น

แต่ทั้งนี้นอกจากเทคนิควิธีการที่ดีแล้ว สิ่งที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งของการศึกษาทางโบราณคดี ก็คือ องค์ความรู้ที่มีประสิทธิภาพและเหมาะสม ที่จะนำมาใช้ในการคิดและวิเคราะห์หลักฐานทางโบราณคดี ซึ่งการได้มาเรียนและฝึกภาคสนามที่แหล่งโบราณคดีเขาโต๊ะช่อง จังหวัดกระบี่ในครั้งนี้ ทำให้เห็นการทำงานของอีกแบบหนึ่ง ทำให้รู้ว่าคนประเทศอื่นเขาทำงานกันอย่างไร มีมุมมอง ความคิดอย่างไร ซึ่งจะช่วยเพิ่มประสบการณ์และความรู้ที่จะนำไปศึกษาทางโบราณคดีของเราครั้งต่อไปในอนาคต ว่าหลักคิดวิธีการทำงานแบบใดเหมาะสมต่อแหล่งโบราณคดีที่เราศึกษา เพื่อให้เราสามารถตอบคำถามเกี่ยวกับคนในอดีตได้มากที่สุด

Un

โบราณคดีกับคนไทย

“โบราณคดี” (Archaeology) คำๆนี้กับคนไทยดูค่อนข้างที่จะไกลตัว ยิ่งคำว่า “ก่อนประวัติศาสตร์” (Prehistoric period) แล้วนั้นยิ่งดูห่างออกไปอีกหน่อย คำว่าประวัติศาสตร์ (History) จะดูเป็นคำที่ดูชินหูและคุ้นตามากกว่าสำหรับคนไทย จากการที่ได้เข้าไปทำงานในหลายพื้นที่ ทุกคนในท้องถิ่นดูจะสนใจและได้เข้ามาแวะเวียน เยี่ยมชม ซักถาม เรื่องราวต่างๆมากมาย
“เจออะไรรบ้างหล่ะ” , “รู้ได้ไงว่าตรงนี้มี” หรือ “ขุดไปทำไม” ฯลฯ เป็นคำถามที่พบมากที่สุดจากงานโบราณคดีในทุกสถานที่ เราในฐานะคนที่ทำงานสามารถที่จะให้อะไรแก่คนเหล่านั้นได้ ที่จะกลายเป็นคนที่ดูแลสิ่งเหล่านั้นแทนเราหลังจากเราออกจากพื้นที่ การให้ความรู้เบื้องต้นแก่ชาวบ้านที่เข้ามาเยี่ยมและแวะชมเรานั้น เราสามารถสื่อสารด้วยคำง่ายๆ และไม่ต้องดูเป็นวิชาการ ไม่ดูไกลตัว เมื่่อคนเหล่านั้นรับรู้และเข้าใจในสิ่งที่เราทำอยู่ ความรู้สึกหวงแหนในสิ่งที่มีในชุมชนของตนก็จะเพิ่มขึ้น และสิ่งที่คาดว่าจะได้กลับบมาจากชาวบ้านนั่นคือ การมีส่วนร่วมและหวงงแหนในสิ่งที่พวกเขาเหล่านั้นกำลังจะมี
ไม่ใช่เรื่องยากที่จะให้ความรู้กับชาวบ้าน เราในฐานะที่เป็นผู้ที่ทำงานเพื่อค้นหาประวัติศาสตร์ การให้พวกเขารับรู้ในประวัติศาสตร์ของพวกเขาเป็นสิ่งที่เรา “นักโบราณคดี” หรือ “นักเรียนโบราณคดี” สามารถทำให้แก่ชุมชน

ការកំណាយស្

[this post is written in Khmer, if your browser does not show the font correctly please see here for a PDF of this text]

ការងារស្រាវជ្រាវនេះ ធ្វើឡើងក្នុងគោលបំណងបណ្តុះបណ្តាលអ្នកស្រាវជ្រាវបុរាណវិទ្យាជំនាន់ក្រោយដែល មកពីអាស៊ីអាគ្នេយ៍ និងសាកល វិទ្យាល័យ University of Washington ។ ការបណ្តុះបណ្តាលនេះមានរយៈពេល ១ខែ គឺចាប់ពីថ្ងៃទី២០ ខែមិថុនាឆ្នាំ២០១១ ដល់ថ្ងៃទី១៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០១១ ដឹកនាំដោយលោកបណ្ឌិត Ben Marwick។
យើងធ្វើកំណាយស្រាវជ្រាវនៅស្ថានីយ៍បុរេប្រវត្តិសាស្រ្ត ខាវ តុចុង (Khao Toa Chong) ជាស្ថានីយ៍បុរេប្រវត្តិសាស្រ្តមួយ ក្នុងចំណោមស្ថានីយ៍ជា ច្រើន ដែលស្ថិតនៅតាមពើងភ្នំថ្មកំបោរនៃតំបន់ ខាវ នាវ៉ាងមី ខេត្ត ក្រាពី ភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសថៃ។ ខាវ =រុងភ្នំ ល្អាង តុ ជាឈ្មោះអ្នកតាម្ចាស់ស្រុកមួយ ដែលជា អ្នកថែរក្សាភ្នំនេះ។ រីចុង វិញជាផ្លូវ ព្រែកមួយដែលនៅចន្លោះ ជាប់នឹងពើងនោះ។ បច្ចុប្បន្ន ប្រជាជននៅតំបន់នេះ មានការគោរព បន់ស្រន់ និង មានជំនឿលើអ្នកតានេះយ៉ាងខ្លាំង។

ការងារកំណាយនេះ មានភាពល្អិតបន្តិច ព្រោះគោលបំណងរបស់យើងក្នុងការកំណាយ នេះគឺយើងព្យាយាមពន្យល់ពីបរិស្ថាន និងការរស់នៅរបស់មនុស្សនៅសម័យនោះ។ ដូច្នេះរាល់ ការងារទាំងអស់ត្រូវប្រើបចេ្ចកទេសខ្ពស់ និងមានការវិភាគប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។ ដំបូងយើងបាន បើករណៅ្តកំណាយចំនួន២ គឺរណ្តៅ Aនិងរណ្តៅ B  ដែលរណ្តៅនីមួយៗមានទំហំ ២ម x ២ម។ ការបើករណ្តៅនេះដែរ យើងប្រើបចេ្ចកទេសមួយគឺ យើងបង្កើតខែ្សមេមួយរត់ទិសជើង-ត្បូង។ បន្ទាប់មកទៀត ទើបយើងចាប់វាស់ពីអ័ក្សមេនោះ ដោយប្រើត្រីវិស័យ  និងទ្រឹស្តីនៃមុំកែង។ រីរបៀបនៃការជីកវិញ គឺយើងជីកចុះម្តងមួយស្រទាប់ៗ ជម្រៅតែ៥សង់ទីម៉ែត្រតែប៉ុណ្ណោះ។ រាល់អាចម៍ដីទាំងអស់ត្រូវយកទៅរ៉ែង។  ជាទូទៅរបស់ដែលយើងរកឃើញមាន ឆ្អឹងសត្វ  ត្រី ឆ្អឹងមនុស្ស ឆ្អឹងត្រី អង្គាំ  ដីដុត បំណែកកុលាលភាជន៍  បំណែកឧបករណ៍ថ្ម និងរបស់មួយចំនួន ទៀត ជាសំណល់ចំណីអាហារមនុស្សបរិភោគនៅសម័យនោះ។ យើងបានធ្វើការវិភាគសំណល់ ចំណីអាហារដែលបានមកពីកំណាយ ដោយយើងប្រៀបតាមរយៈរូបរាង និងពណ៌របស់វាជាមួយ នឹងគំរូ ដែលបានវិភាគអំបូររួចហើយ។

តាមរយៈការប្រៀបធៀបនេះយើងបាន បែងចែកសំណលើចំណីអាហារទាំងនោះជា៥អំបូរ គឺ អំបូរគ្រំស្រែ (Tellindae) អំបូរគ្រំសមុទ្រ (Arcidae) អំបូរខ្ចងស្រែ (Naticidae) អំបូរខ្ចងសមុទ្រ (Naritidae) អំបូរខ្ចៅ (Patamidid) និងអំបូរងៀវ (Maricidae) និងបំណែកសំណល់ចំណីអាហារមួយចំនួន ទៀតដែលយើងពិបាកក្នុងការវិភាគ ដោយសារមានការបាក់បែកតូចពិបាកនឹងប្រៀបធៀប។   ដូច្នេះ តាមរយៈសំណល់ចំណីអាហារដែលយើងកំណាយ បាននោះអាចឲ្យយើងយល់បានថា មនុស្សនៅសម័យនោះបរិភោគត្រី ខ្ចង ខ្ចៅ គ្រុំ និងងៀវ សម្រាប់ធ្វើជាអាហារប្រចាំថ្ងៃរបស់គេ។  ម្យ៉ាងទៀត មនុស្ស នៅសម័យនោះចេះធ្វើការបរបាញ់សត្វ និងប្រើប្រាស់ទាំងធន់ធានសមុទ្រ និងធនធានទឹកសាបដែលមានប្រភពមិនឆ្ងាយពីពើងនោះឡើយ។

Kimsreang Em, Living Angkor Road Project, Technical Staff, Department of Land and Habitat Management, APSARA  Authority, Siam Reap, Cambodia

Contexts and Units

Context and units are what it's all about

On my first day in the field at Khao Tao Chong I was one of the first students to start excavation, along with my partner Kyaw from Burma. The reason I find this day so important is because it was the first day of learning how to excavate a site.

Our excavation and recording method follows the single context recording system. You can read more about this in the Museum of London Archaeology Service Excavation Manual.

Context is important to an archaeologist because it refers to any discrete entity in a site, most of the time in our site it refers to discrete deposits of sediment that we can distinguish by colour, texture and consistency. Sometimes a context is very small and we excavate it all at once. Other times the context is quite big and thick and we excavate it several excavation units. We do this to keep artefacts from similar spaces and time periods together and prevent mixing artefacts from different events and locations in the site.

We follow the convention that many archaeologists have of using a one metre square as the smallest area of our excavation unit. In each square we excavate layers of 50 mm thick, or less if we encounter a change in context before we get to 50 mm. We expect that all artefacts and object found in an excavation unit are roughly the same age. This is a widely-held view amongst archaeologists and is called the ‘principle (or law) of association’ . Keeping together artefacts from the same period allows us to compare how human behaviour and the local environment changed in different time periods.

A related concept that we use is known as the law of superposition. This law states that all artefatcs on the upper units are younger than those in the lower units. It is very important for us as archaeologists to follow these rules when we try to make sense of how the site was formed and how human behaviours, as they are represented by the artefacts we find, changed over time.

AH

Pagpapahalaga sa Kasaysayan at Kultura

Can archaeology save people from mining?

Isa sa pinakamalaking balakid ng archaeology sa Pilipinas ay ang kakulangan ng ating gobyerno upang ‘gamitin’ ito para sa ikabubuti ng bansa. Ito ang natutunan ko sa artikulong isinulat ni Thanik Lertcharnit, kung saan pinag-usapan ang kasaysayan ng Cultural Resource Management sa Thailand. Naging napakahalagang instrumento ang kanilang mga naging lider upang palaganapin ang kamalayan ng mga Pilipino bakit mahalaga ang mga artifact upang palaguin ang nasyonalismo.

Maraming matututunan sa pinagdaanan ng Thailand. Noong panahon ni King Rama IV, upang masuportahan ang lumalagong relasyon sa ibang bansa, inayos ang mga monumento at makasaysayang lugar. Magandang estratehiya ito para makilala at maibabahagi ang kultura ng komunidad. Kay King Rama V naman naitayo ang kauna-unahang museo sa kanyang palasyo mismo at sinimulang maibalik muli ang mga artifact. Sa pagtatag ng kanilang Fine Arts Department, nagkaroon din ng mga kolaborasyon ng mga patungkol sa kultura at kasaysayan ng Thailand. Subalit marami pa rin namang kailangan ayusin sa kanilang sistema. Laganap pa rin ang pagnanakaw sa mga archaeological sites. Bukod pa dito, kulang din ang mga nag-aaral ng disiplinang ito kung kaya’t may mga pagkakataong mababa ang antas ng nagagawa ng isang dapat na sistematikong paghuhukay.

Maraming nasabi na mga rekomendasyon na maaari nating pagtuunan din ng pansin. Magiging mulat ang komunidad ng mga nag-aaral at mga gumagawa ng archaeology kung magiging seryoso tayo sa pagkonekta sa mga internasyonal na mga pangyayari. Kailangan din palaguin ang edukasyon kahit simula sa elementarya pa lamang at ikwento ang kasaysayan hindi lamang sa pagkadating ng mga kolonyal na bansa. Importante rin na bukod sa panahon ng paghuhukay ay pag-iisipan na kung paano tuloy0tuloy lang ang interaksyon sa lokal na komunidad. Kailangan din mapayabong ang mga museo at gawing mas nakakapananyay at naiintindihan ng mas nakakarami sa pagprepresenta nito.

Kung may “political will” ang mga nagpapatakbo ng bansa, maraming magagawa upang malagpasan ang mga pagsubok ng ating disiplina. Gaya ng sinabi ko, marami ring matutunan sa mga karanasan ng Thailand. Kung ipagsasama-sama ang ating mga kwento patungkol sa archaeology, siguradong marami tayong malaman paano maprotektahan ang kasaysayang nabaon na at hindi dapat malimutan.

KAL

How we analyze ceramics and shells

As ceramics are excellent indicators of cultural activity, classification and analysis of ceramics require a systematic approach. This morning and afternoon, analysis of ceramics was carried out by members of our team, as well as seashells.

First, all potsherds were grouped into different categories such as rim or non-rim; decorated or non-decorated. Potsherds were counted, labeled, measured by digital vernier calipers (solar powered and with direct USB connection to our laptops), and weighed. Colors of potsherds were classified only by our eye observations (without using Munsell color charts). After that, important pieces such as rimsherds or decorated pieces were systematically photographed with a scale to show their size.

Finally, all the data were recorded and saved in the computer by using Microsoft Excel. As today is just the third day of the excavation and we have not found many artifacts yet, we worked on potsherds that have previously been discovered from different sites of Pang Nga area, southern Thailand.

Studying seashells is also very important because it can tell us about the environmental conditions of the past. We classified different types of seashells according to their structure and physical conditions. After comparing with the known specimens or sample pictures, we can differentiate different types of shells. At the same time, shells were grouped into complete or incomplete shells and unidentified shells were separated out. Separate types and groups are systematically labeled and recorded. Selected complete samples are measured and weighed; however, incomplete or unidentified shells were only needed to be weighed in bulk. After all that is finished, classified shells were put inside the plastic bags where labels referring date of find, site name, excavation unit, depth of the unit level and weight were written.

After all the above things have been done, all the data must be recorded in separate sheets (recording forms) or in the computer for further analysis by other specialists, scientists and researchers. Without complete information, it would be impossible for us to draw a conclusion about the past at that time how human had settled or behaved in the area where we are conducting the excavation.

KMH

เขา โต๊ะ ช่อง

“เขาโต๊ะช่อง” เป็นแหล่งโบราณคดีเพิงผาตั้งอยู่ในเขาหน้าวังหมี จังหวัดกระบี่ ซึ่งจากคำบอกเล่าของชาวบ้านได้พบเศษภาชนะดินเผา และกระดูกสัตว์ในบริเวณนี้ ประกอบกับสภาพทางภูมิศาสตร์ที่เป็นเพิงผาสามารถคุ้มแดดฝนได้ และใกล้แหล่งน้ำ ทำให้คาดการว่าน่าจะเป็นที่อยู่อาศัยของมนุษย์สมัยก่อนประวัติศาสตร์ โครงการ Field school

ครั้งนี้แบ่งงานที่ผู้ศึกษาต้องทำในภาคสนามได้เป็น 2 อย่างคือ ขุดค้น และ จัดจำแนกโบราณวัตถุ หลุมขุดค้นแบ่งออกเป็น trench A และ B แบ่งกลุ่มทำงานออกเป็น 3 กลุ่ม พลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันทำหน้าที่เป็นวันๆเพื่อให้ทุกคนได้ทำครบทุกสิ่งและเรียนรู้ทุกอย่างให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซึ่งสิ่งที่กลุ่มของเราต้องเรียนรู้กัน

วันนี้คือการขุดค้นใน trench A การขุดค้นใช้แต่เครื่องมือเบาประเภทเกรียงและแปรงปัดเท่านั้นเนื่องจากต้องการความละเอียดในการขุดค้น และอาจมีความเป็นไปได้ที่ชั้นดินปัจจุบันอาจจะไม่หนามากจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ การทำงานคือการขุดเปิดชั้นดินเมื่อพบวัตถุพายามคงตำแหน่งไว้แล้ววัดค่าตำแหน่งขอมันด้วยเครื่อง Total station เพื่อบันทึกค่าลงในคอมพิวเตอร์ วัตถุที่ได้บันทึกตำแหน่งแล้วจะถูกเก็บใส่ถุงระบุระดับที่พบ รวมถึงวัตถุที่พบจากการร่อนดินที่ขุดด้วย ทุกอย่างต้องเป็นไปด้วยความละเอียดรอบคอบบันทึกมากๆเพื่อเป็นประดยชน์ในการนำไปวิเคราะห์ต่อไป วัตถุที่พบในวันนี้ส่วนใหญ่เป็น กระดูกสัตว์ เปลือกหอย ถ่าน และเศษภาชนะดินเผา ส่วนวัตถุที่พบน้อยและน่าสนใจคือ เครื่องมือหิน และลูกปัด ซึ่งหากยังไม่สิ้นสุดการทำงานและยังไม่มีการวิเคราะห์อะไรคงยังไม่สามารถตอบคำถามอะไรได้เกี่ยวกับคนที่เคยอาศัยอยู่ที่นี้ ฉะนั้นติดตามกันต่อไปนะค่ะ ^^

แพรวชมพู ชุณหอุไร

The Total Station

Today was our fourth day excavating Khow to Chung (KTC), and it’s been busy. However, before we start digging, sieving and analyzing, we have to do some basic, but crucial set up. Every morning we preview the day as a group before spitting into 3 excavation teams, each responsible for a different task. One of the most important responsibilities that everyone shares is the task of setting up the Total Station. The Total Station is an electronic instrument used by archaeologists to measure the distance, angle and height between the machine and any visible point. It is useful to archaeologists because it can measure the depth and location of the trench and any artifacts found within it.

Setting up the Total Station requires care, as it must be placed in the exact spot every day to ensure consistent and accurate measurements. To achieve this precision, the machine is placed over a datum point. A datum point is a specific and constant point from which measurements are taken. Our datum point is a bamboo stake hammered into the ground between trench A and trench B. During set up, the Total Station is placed directly above the datum point, level to the ground and at a height that is appropriate for everyone working. After programing some important information into the Total Station’s computer, like the height of the lens, it’s ready use!

Like so many jobs on the KTC site, using the Total Station requires teamwork and patience. At least two people are needed to operate the instrument. One person, holds a 1.5 meter pole with an orange prism mounted at the top in the exact location of the point to be shot. It is important to hold the prism still and level as moving or tilting it can cause errors in the Total Station’s computer. The second person, is the one operating the Total Station. S/he looks through a lens which moves along horizontal and vertical axis and focuses on the prism held above the point that will be recorded.

With the touch of a button a laser is shot from the end of the lens, reflected by the prism and recaptured by the Total Station. From the time it takes for the laser to return and the its position, the machine can calculate, the distance, angle and depth of the point. The operator then types into the machine what kind of point it is, for example the location of a piece of ceramic or a stone artefact of just the depth of the corner of one of our squares. We also keep a written record of each number and type of point we shoot. Later, the data collected in the Total Station’s computer will be transferred to a computer where it will be analyzed. We can even create a 3D map of the trenches!

JB

Excavation techniques

At our site, Kao To Chong, we are excavating two trenches, A and B. Today my group and I excavated trench B. An exciting discovery was made by one of my team mates while excavating which was important not only as a find, but as an example of proper excavation techniques. As I had the pleasure to observe, my team member while using his trowel, a tool used to remove soil from subsequent layers, discovered four to five long bones in a relatively good condition throughout his excavation unit. First, this was an important find because the good condition of the long bones may help provide very useful information about this site. Second, this find allowed my colleague to excavate in a special manner in order to leave the bones in situ until the surrounding dirt has been removed. The reason this is important is because by simply pulling out the bones once they are first discovered, relevant contextual information may be lost. They may be part of a larger bone assemblage which the excavator simply can not see yet as an example. By using his trowel, he was able to excavate down around each bone until he reached the bottom of his excavation unit. Providing the ability to see how the bones are assembled in situ and allowing for proper recording and handing to take place. His style of excavating was very important, and one which I also plan to use if I were to run into any sort of significant find at our site. This is just one of the many examples of the excellent work being done by the team here at Kao To Chong.

CC